Paylaş:

Kərbəlaya doğru yola davam edərkən, Kufədən olan Əbu Hirəm adlı bir kişi İmam Hüseyndən (ə) soruşdu: "Ey Allah Rəsulunun (s) nəvəsi! Əcdadınızın ziyarətgahını tərk etməyin səbəbi nədir?"

Hz. Hüseyn (ə.s) cevaben belə buyurdu:

"Ey Eba Hirem! Ümeyyeoğulları, çirkin sözlərlə mənim şahsiyetime toxundular, buna qarşı səbr etdim. Malımı, xidmətimi yağmaladılar, yenə səbr etdim. Ancaq qanımı tökmək istediklerinde kendi şehrimi terk etmək məcburiyyətində qaldım.

Allaha və olsun ki, bunlar (Ümeyyeoğulları) beni katledeceklerdir. Allah-u Teala da onları böyük bir zillet və kəskin bir qılıca düçar edəcək, kendilerini hor, hakir eden bir kimseyi onlara musallat qılacaq.

O zaman da bir qadının öz arzuları doğrultusunda xalqının mal və canına hükmət etdiyi Sebe kavminden daha çox hor ve zelil bir duruma düşəcəklər."

İmam Hüseyn (ə.s) qanını bilərək mi aqibət etdi?

İmam Hüseyn (ə.s.) üçün kanını bilerek axıttı şəklində görüşte olanlar vardır.

Ancaq bir fikir; Əgər İmam Hüseyn (ə) sussaydı və təbii ölümlə vəfat etsəydi, bu günə qədər davam edən təsirə nail ola bilərdimi? Qətiyyən yox.

Onun qanı ən qiymətli zamanda, ən müqəddəs məqsəd üçün töküldü. İmam Hüseynin (ə) canı bahasına olan mövqeyi küfrə, batilə, zülmə qarşı Allah Rəsulu istiqamətində haqqı təmsil etmək mövqeyi idi.

Həqiqi möminlərin və əlbəttə ki, Əhli-Beyt imamlarının vəzifəsi Quran və Sünnənin xəttini gələcək nəsillərə çatdırmaqdır. İmam Hüseyn (ə) üçün bunun yeganə yolu ölümünə getmək idi və o, bunu uğurla etdi.

Bu məqamda ümmətin getdiyi səhv yoldan dönməsi mümkün deyildi.

Lakin, onun ailəsi ilə birlikdə qanını qurban verməsi ümmətin oyanmasına səbəb oldu. Həqiqətən də, onun şəhadətindən sonra baş verənlər bunu nümayiş etdirəcək.

Kərbəla faciəsinin hadisələri xatırlandıqda, həmin gün İmam Hüseynin (ə) Əhli-Beytindən hər kəsin "Qoy Hüseyn (ə) üçün özümü qurban verən ilk mən olum" dediyi görüləcək.

Təhlükəsizlik zəmanəti almasına baxmayaraq, Abbas ibn Əlinin göstərdiyi münasibət, Hüseyn (ə) beyətindən imtina etdikdən sonra belə onu tərk etməməsi, Qasimin şəhadəti və qara kölənin Hüseynə (ə) təslim olması - bunların hamısı göstərir.

İmam Hüseyn və onun səhabələri ölümü Allahın razılığından, Allah sevgisindən, məhəbbətdən, Allah Rəsulu (s.ə.v.) ilə görüşməkdən və ən yüksək bəndəlikdən üstün tutdular. Hamısı ölümü könüllü olaraq seçdilər.

Bu baxımdan, onların heç bir qanı boş yerə tökülmədi. "Onlar Allahın kəlamını qorumaq naminə vəzifələrini yerinə yetirdilər və təsvirolunmaz bir sevgi və sədaqət halı ilə ən yüksək mərtəbəyə, şəhidliyə çatdılar."

Mənbə: Prof. Dr. Haydar Baş, İmam Hüseyn kitabı